(1) Sunan al-Tirmidhī’nin basılı nüshalarında (Ahmed Şākir neşri, 2/271; Bashshār neşri, 1/438) ve Tuhfat al-ashrāf’ta (9/314): “Hasen-garîb”. Hākim, hadisi naklettikten sonra (1/394); İbn al-Qattān al-Fāsī, Bayān al-wahm’da (5/229); Ahmed Şākir, Sunan al-Tirmidhī üzerine yazdığı hâşiyede (2/272); Albānī, bütün rivayet yollarını birlikte değerlendirerek al-Sahīha’da (1358) ve başka âlimler bu hadisi sahih kabul etmişlerdir. (2) Ahmed (5/233), Ebū Dāvūd (3116), Hākim (1/503) ve başkaları, Sālih b. Abī Arīb’in Kesīr b. Murra’dan, onun da Muāz b. Cebel’den naklettiği rivayet yoluyla hadisi merfû olarak (Peygamber’e nispet edilerek) rivayet etmişlerdir. Hākim, rivayetin hemen ardından; İbn Mülakkin ise al-Badr’da (5/189) hadisi sahih kabul etmiştir. Albānī de rivayet yollarını birlikte değerlendirerek al-Irwā’da (687) hasen kabul etmiştir. İbn al-Qattān al-Fāsī ise Bayān al-wahm’da (4/206), İbn Abī Arīb’in meçhul olması sebebiyle hadisi illetli saymıştır. Hâfız, al-Talkhīs al-habīr’de (2/103) şöyle demiştir: “Bir grup râvinin ondan rivayette bulunduğu ve İbn Hibbān’ın onu al-Thiqāt’ta zikrettiği belirtilerek buna itiraz edilmiştir.” (3) Müslim (26) ve başkaları, Osman b. Affân’dan radıyallahu anh rivayet etmişlerdir. (4) “wa-fī lafz … al-janna” ibaresi Dād rumuzlu nüshada yoktur. (5) Buhârî (425); Müslim de (33) benzer bir lafızla rivayet etmiştir. (6) Dād, Hā ve Tā rumuzlu nüshalarda: “Attāb”. Hā nüshasının kenarında, metne aldığım şekliyle düzeltilmiştir.