(1) (5/238). Tahrici ileride yapılacaktır (s. 71). (2) ض ve س nüshalarında: “namaz”. (3) س nüshasında: “bir namazı terk ederse”. (4) Tahrici ileride yapılacaktır (s. 72). (5) Bu kitap hakkında, İbnü’l-Mülakkın’ın esere rastlamadığını belirtmesi ve Hāfız İbn Hacer’in onun bu isimde bir kitabının bulunduğunu reddetmesi dışında herhangi bir bilgiye ulaşamadım. İbnü’l-Mülakkın, el-Bedrü’l-munīr’de (3/56) şöyle demiştir: “Bu esere rastlamadık; hatta adını bile duymadık.” İbn Hacer ise et-Telhīsü’l-habīr’de (1/162) şöyle demiştir: “Fahr [aynen böyle! Muhtemelen doğrusu: Mecd] İbn Teymiyye, Ebū’l-Hattāb’ın el-Hidāye’sine yazdığı şerhte şaşırtıcı bir nakilde bulunmuştur. Kādī Ebū Ya‘lā’nın şöyle dediğini aktarmıştır: ‘Abdurrahman b. Ebī Hātim el-Bustī, bu hadisi es-Sünen adlı kitabında zikretmiştir.’ Böyle demiştir! Oysa İbn Ebī Hātim, el-Bustī değil, er-Rāzī’dir ve es-Sünen adlı bir kitabı yoktur.” İbn Teymiyye, Şerhu’l-Umde’de (4/74) buna benzer bir hadisi İbn Ebī Hātim’in Sünen’ine nispet etmiştir. Müellif de elinizdeki eserinin birden fazla yerinde onun bu kitabına atıfta bulunmuş (bk. s. 70, 72), ileride görüleceği üzere onu bazen “es-Sünen”, bazen de “es-Sahīh” diye adlandırmıştır. Bu, kitabın var olduğuna işaret eder; ancak müellifin bu bilgiyi başkasından nakletmiş olması ihtimali de vardır. İbn Ebī Hātim’in bu veya benzeri bir adla anılan kitabı olduğunu söyleyen birine rastlamadım. Bununla birlikte, eserleri arasında “el-Müsned”i saymışlardır. Allah en iyi bilendir!