(1) Nesāī, al-Kubrā’da (6/30) ve ‘Amal al-yawm wa-l-layla’da (100); Taberānī de (8/114) rivayet etmiştir. Ancak bu, Ebu Hüreyre’nin değil, Ebu Ümāme’nin (Allah ondan razı olsun) rivayetidir. Her ikisi de hadisi Muhammed b. Humeyr → Muhammed b. Ziyād → Ebu Ümāme (Allah ondan razı olsun) yoluyla nakletmiştir. İbn Kesīr, al-Tafsīr’de (1/308) rivayeti İbn Hibbān’a nispet etmiş ve isnadı hakkında “Buhârî’nin şartlarına uygundur” demiştir. Müellif, al-Zād’da (1/304) şöyle demiştir: “Bu hadis Ebu Ümāme, Ali b. Ebī Tālib, Abdullah b. Ömer, Muğīre b. Şu‘be, Cābir b. Abdullah ve Enes b. Mālik’ten rivayet edilmiştir. Bu rivayetlerin tümünde zayıflık vardır. Ancak rivayet yollarının farklılığına ve geldikleri kaynakların ayrı oluşuna rağmen birbirlerini desteklemeleri, hadisin bir aslı bulunduğunu gösterir.” İbn Abdülhādī, al-Muharrar’da (278) hadisi sahih kabul etmiş; Heysemī de al-Majma‘da (10/102) isnadını iyi olarak değerlendirmiştir. (2) ض nüshasında: “‘aqib (ardından).” (3) Buhârî (1182), Âişe’den (Allah ondan razı olsun) şu rivayeti nakletmiştir: “Hz. Peygamber (Allah’ın salât ve selâmı üzerine olsun), öğle namazından önce dört rekâtı hiç terk etmezdi.” Müslim de (730) onun şöyle dediğini rivayet etmiştir: “Benim evimde öğle namazından önce dört rekât kılar, sonra çıkıp insanlara namaz kıldırır, ardından içeri girip iki rekât kılardı…” Hadisin devamında diğer revâtib sünnetler de zikredilir. (4) Buhârî (1233) ve Müslim (834), Ümmü Seleme’den (Allah ondan razı olsun), Hz. Peygamber’in (Allah’ın salât ve selâmı üzerine olsun) Abdülkays heyetiyle meşgul olması ve ardından öğle namazının iki rekât sünnetini ikindiden sonra kılması olayını rivayet etmiştir.