(1) Ebū Dāvūd (4928), Beyhakī (8/224) ve Dārekutnī (2/54), Ebū Hüreyre’den (Allah ondan razı olsun) rivayet etmişlerdir. İsnadında Ebū Yesār el-Kureşī ve Ebū Hāşim bulunmaktadır. Dārekutnī, el-İlel’de (11/231) şöyle demiştir: “İkisi de meçhuldür. Hadis sabit değildir.” Taberānī (18/26) ve İbn Adī, el-Kāmil’de (5/85) Enes’ten rivayet etmişlerdir. İsnadında, münkerü’l-hadīs olarak nitelenen Āmir b. Yesāf el-Yemāmī bulunmaktadır. Biyografisi için bk. İbn Adī, el-Kāmil (5/85); Zehebī, Mīzānü’l-i‘tidāl (2/361). Her ikisi de bu hadisi onun tenkit edilen rivayetleri arasında zikretmiştir. Taberānī, el-Evsat’ta (5/194) kendi isnadıyla Ebū Saīd’den rivayet etmiştir. İsnadında el-Hasīb b. Cahder el-Basrī bulunmaktadır. Şu‘be, Kattān, İbn Maīn ve Buhārī onu yalancılıkla itham etmişlerdir. Bk. İbn Adī, el-Kāmil (3/68); Zehebī, el-Mīzān (1/653). Hadisin bazı rivayetlerine ilişkin ayrıntılı değerlendirmeler için bk. Şeyh Muhammed Amr Abdüllatīf (Allah ona rahmet etsin), Ahādīth wa-marwiyyāt fī al-mīzān, s. 77 ve devamı. (2) Müsned-i Ahmed (5/432) ve Müsned-i Şāfiī (8). Mālik (413), Abdürrezzāk (18688), İbn Hibbān (5971) ve başkaları da hadisi İbn Şihāb → Atā b. Yezīd el-Leysī → Ubeydullah b. Adī tarikiyle rivayet etmişlerdir. İbn Hibbān hadisi sahih kabul etmiştir. Heythemī, el-Mecma‘da (1/24), Būsīrī ise Ithāf al-khiyara al-mahara’da (1/125) şöyle demiştir: “Râvileri, Sahīh’te yer alan râvilerdir.”