namazdaki duruşlarını da aynı titizlikle izler ve ayaklarının ön kısmı üzerinde doğrulurlardı. Nitekim Abdullah b. Mesud, namazda oturmadan ayaklarının ön kısmı üzerinde doğrulurdu. Beyhakī bunu ondan rivayet etmiştir (1). Ayrıca Atıyye el-Avfī’nin nakliyle İbn Ömer, İbn Abbas, İbn Zübeyr ve Ebu Saīd el-Hudrī’den de rivayet etmiştir (2). Bu rivayet, İbn Mesud’dan sahih olarak nakledilmiştir.

Resûlullah bu kalkışta ellerini kaldırmazdı. Tam olarak doğrulunca beklemeden okumaya başlar, okuyuşuna “Hamd, âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur” ile başlardı. İlk teşehhütte, iki secde arasında olduğu gibi iftirāş şeklinde otururdu. Sol elini sol dizinin, sağ elini sağ uyluğunun üzerine koyar, işaret parmağıyla işaret ederdi. Başparmağını orta parmağının üzerine koyarak halka şekli oluşturur, bakışını işaret ettiği yere yöneltirdi. İşaret parmağını kaldırıp hafifçe büker, onunla izzet ve celal sahibi Rabbinin birliğini ifade ederdi (3).