ilk secdede olduğu gibi. Sonra tekbir getirerek başını kaldırır, dizlerinden ve uyluklarından destek alarak ayaklarının ön kısmı üzerinde doğrulurdu (1).

Mālik b. Huveyris şöyle demiştir: “Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, namazının tek sayılı bir rekâtında olduğunda (2), doğrulup tam olarak oturmadan ayağa kalkmazdı” (3).

Buna istirahat oturuşu denir. Onun sallallahu aleyhi ve sellem bu oturuşu yaptığı şüphesizdir. Ancak bunu, tecāfī ve benzeri duruşlar gibi namazın sünnetlerinden ve kılınış şekillerinden biri olduğu için mi, yoksa yaşı ilerleyip bedeni ağırlaştığında buna ihtiyaç duyduğu için mi yapmıştır? İkinci ihtimal iki sebeple daha kuvvetli görünmektedir:

Birincisi: Bu yorum, söz konusu rivayet ile Vāil b. Hucr’un hadisini (4) ve Ebu Hüreyre’nin “O, ayaklarının ön kısmı üzerinde doğrulurdu” rivayetini bağdaştırmaktadır.

İkincisi: Onun davranışlarını gözlemlemeye herkesten daha fazla özen gösteren sahabiler