Secdede ellerin önce yere konulmasını savunanlar şöyle dediler: İbn Ömer hadisi sahihtir; çünkü bu hadis, (1) Ubeydullah’ın Nāfi‘den, onun da İbn Ömer’den rivayetidir. İbn Ebī Dāvūd, “Hadis ehlinin görüşü de budur.” demiştir.

Şöyle dediler: Hadis ehli bu hususu başkalarından daha iyi bilir; çünkü bu mesele tamamen nakle dayanır.

Yine şöyle dediler: Bu, Medine ehlinin rivayet ettiği bir sünnettir; onlar da bunu başkalarından daha iyi bilirler.

İbn Ebī Dāvūd şöyle dedi: Bu hususta onların iki isnadı vardır. Birincisi, Muhammed b. Abdullah b. Hasan’ın Ebū’z-Zinād’dan, onun A‘rec’den, onun da Ebû Hüreyre’den rivayetidir. İkincisi ise Derāverdī’nin Ubeydullah’tan (2), onun Nāfi‘den, onun da İbn Ömer’den rivayetidir.

Şöyle dediler: Vāil b. Hucr hadisinin iki tarîki vardır ve her ikisi de illetlidir. Bunlardan birinde (3) Şerīk vardır ve bu rivayette tek kalmıştır. Dārekutnī, “Tek başına rivayet ettiği hadislerde güçlü değildir.” (4) demiştir.

İkinci tarîk ise Abdülcebbār b. Vāil’in babasından rivayetidir; oysa babasından hadis işitmemiştir (5) (6).