Kitāb al-Ṣalāhİbn Kayyim

Sureyi bitirdiğinde “Âmin” der, bunu yüksek sesle söyler ve sesini uzatırdı (1). Arkasında namaz kılanlar da yüksek sesle “Âmin” der, mescit bu seslerle çınlardı (2).

Fātiha ile ardından okunan sure arasında mı, yoksa kıraatin tamamından sonra mı sustuğuna (3) ilişkin rivayetler farklılık göstermiştir. Yūnus, Hasan aracılığıyla Semure’den (4) şöyle nakletmiştir: “İki susuşu hatırımda tuttum: Biri, imam tekbir aldığında okumaya başlayıncaya kadar; diğeri ise Fātiha’yı ve bir sureyi (5) okumayı bitirdiğinde, rükû öncesindeki susuş.” Übey b. Kâb da onu doğruladı

(1) Tirmizī (248), Ebū Dāvūd (932) ve İbn Hibbān’ın (1805), Seleme b. Küheyl → Hucr el-Hadramī → Vāil b. Hucr (Allah ondan razı olsun) yoluyla naklettikleri şu rivayete işaret etmektedir: “Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem), ‘Sapkınların yoluna da değil’ ifadesini okuduğunda yüksek sesle ‘Âmin’ derdi.” İbn Hibbān, Dārekutnī, es-Sünen’de (1/333) ve İbn Hacer, et-Telhīs’te (1/236) bu hadisi sahih kabul etmişlerdir. İbn Hacer ayrıca İbn Kattān’ın hadisi illetli sayarken yanıldığını belirterek onun itirazını reddetmiştir. (2) Ebū Dāvūd (934) ve İbn Māce (853), Bishr b. Rāfi‘ → Ebū Hüreyre’nin amcasının oğlu Ebū Abdullah → Ebū Hüreyre yoluyla nakletmişlerdir. Ebū Hüreyre şöyle demiştir: “İnsanlar âmin demeyi bıraktılar. Oysa Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem), ‘Gazaba uğrayanların ve sapkınların yoluna değil’ ifadesini okuduğunda, ilk saftakilerin duyacağı şekilde ‘Âmin’ der, mescit bununla çınlardı.” Bu, İbn Māce’nin lafzıdır. Ebū Dāvūd’un lafzı ise şöyledir: “İlk safta kendisine yakın olanların duyacağı şekilde.” Hāfız İbn Hacer, et-Telhīs’te (1/238) şöyle demiştir: “Bishr b. Rāfi‘ zayıftır. Ebū Hüreyre’nin amcasının oğlunun tanınmadığı söylenmiştir; ancak İbn Hibbān onu güvenilir kabul etmiştir.” Ayrıca bk. İbn Mulakkın, el-Bedrü’l-münīr (3/587); Elbānī, es-Silsiletü’d-daīfe (952). (3) ط nüshasında: “Saktatan (bir susuş)” şeklindedir. (4) س nüshasında: “b. Semure” şeklindedir. Bu, bir yazım bozulmasıdır. (5) هـ ve ط nüshalarında: “wa-saktatan (ve bir susuş)” şeklindedir.
وإذا ختم السُّورة قال: «آمين»، يجهر بها، ويمدُّ بها صوتَه (١)، ويجهر بها مَنْ خلفه، حتى يرتجَّ المسجد (٢). واختلفت الرِّواية عنه، هل كان يسكت بين الفاتحة وقراءة السُّورة، أم كانت سكتته (٣) بعد القراءة كلِّها؛ فقال يونس عن الحسن عن سمرة (٤): «حَفِظْتُ سكتتين، سكتةً إذا كبَّر الإمام حتى يقرأ، وسكتةً إذا فرغ من فاتحة الكتاب وسورة (٥) عند الرُّكوع»، وصدَّقَهُ أُبَيُّ بن كعبٍ على
(١) يشير إلى ما أخرجه الترمذي (٢٤٨)، وأبوداود (٩٣٢)، وابن حبَّان (١٨٠٥)، من طريق سلمة بن كهيل عن حجر الحضرمي عن وائل بن حجر ﵁ قال: «كان رسول الله ﷺ إذا قرأ ﴿وَلَا الضَّالِّينَ﴾ قال: آمين، ورفع بها صوته». وقد صحَّحه ابن حبَّان، والدَّارقطني في سننه (١/ ٣٣٣)، وابن حجر في التَّلخيص (١/ ٢٣٦)، وردَّ إعلال ابن القطَّان له بما وهَّمه فيه. (٢) أخرجه أبوداود (٩٣٤)، وابن ماجه (٨٥٣) من طريق بشر بن رافع عن أبي عبد الله ابن عمِّ أبي هريرة عن أبي هريرة قال: ترك الناس التأمين وكان رسول الله ﷺ إذا قال: ﴿غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلَا الضَّالِّينَ﴾ قال: آمين، حتى يسمعها أهل الصَّفِّ الأول، فيرتجُّ بها المسجد». هذا لفظ ابن ماجه. ولفظ أبي داود: «حتى يسمع من يليه من الصف الأول». قال الحافظ في التَّلخيص (١/ ٢٣٨): «وبشر بن رافع ضعيفٌ، وابن عمِّ أبي هريرة قيل: لا يعرف، وقد وثَّقه ابن حبان». وانظر: البدر المنير لابن الملقِّن (٣/ ٥٨٧)، والسلسلة الضَّعيفة للألباني (٩٥٢). (٣) ط: «سكتةً». (٤) س: «بن سمرة». تحريفٌ. (٥) هـ وط: «وسكتة».

Şirket

  • Hakkımızda
  • Fiyatlandırma
  • Neden Çevirelim?

Destek

  • Bize ulaşın
  • Hata bildir
  • Bize destek olun
  • Bağış yap
  • Yapay Zeka Mücadele Arenası

Bizi takip edin

© 2026 Kutub. Tüm hakları saklıdır.
Şartlar ve koşullarGizlilik politikasıÇerezler