Kitāb al-Ṣalāhİbn Kayyim

ve rızık (1); çünkü bunlar, dünya ve ahiret hayrını elde etmeyi, dünya ve ahiret şerrini uzaklaştırmayı içerir. Rahmet hayrı sağlar, bağışlanma şerden korur, hidayet ise her ikisine de ulaştırır. Rızık, bedeni ayakta tutan yiyecek ve içeceğin, ruhu ve kalbi ayakta tutan ilim ve imanın verilmesidir.

İki secde arasındaki oturuş, öncesinde Allah’a hamd (2) ve sena edilip O’na boyun eğildiği için bu duanın yeri kılınmıştır. Bu da (3), dua eden için bir vesile ve ihtiyacını arz etmeden önce bir hazırlık olmuştur.

Bu rükün de, bu rükünde yapılan dua da başlı başına amaçlanmıştır (4). Bu, Allah’a arzuyla yönelmek, af, bağışlanma ve rahmet dilemek üzere konulmuş (5) bir rükündür. Çünkü kul kıyamı, hamdi, senayı ve Allah’ı ululamayı yerine getirdikten, ardından Rabbine boyun eğip O’nu her türlü eksiklikten tenzih ederek yücelttikten, sonra yeniden hamd ve senaya döndükten (6), nihayet bütün bunları en ileri derecede tevazu ve boyun eğişle tamamladığında

(1) Müellif (Allah ona rahmet etsin), iki secde arasında okunacak zikir bahsinde ileride zikredilecek olan İbn Abbas’ın (Allah ondan razı olsun) hadisine işaret etmektedir. (2) هـ ve ط: “rahma” (rahmet). (3) ض: “hudāhu”. (4) İkinci “maksūd” (amaçlanmış) kelimesi ط nüshasında yoktur. هـ nüshasında ise “maksūd ad-du‘ā’ fīhi” (burada dua edilmesi amaçlanmıştır) şeklindedir. (5) “Wudi‘a” (konulmuştur) kelimesi س nüshasında yoktur. (6) س nüshasında “wa-l-majd” (ve ululama) ilavesi vardır.
والرزق (١)؛ فإنَّ هذه تتضمَّن جلب خير الدُّنيا والآخرة، ودفعَ شَرِّ الدُّنيا والآخرة. فالرَّحمة تحصِّل الخير، والمغفرة تقي الشَّرَّ، والهداية توصل إلى هذا وهذا، والرزق إعطاء ما به قِوَام البَدَن من الطَّعام والشَّراب، وما به قوام الرُّوح والقلب من العلم والإيمان. وجُعِل جلوس الفصْل محلًّا لهذا الدُّعاء لما تقدَّمه من حمد (٢) الله والثَّناء عليه والخضوع له، فكان هذا (٣) وسيلة للدَّاعي، ومقدِّمة بين يَدَي حاجته. فهذا الرُّكن مقصودٌ، والدُّعاء فيه مقصودٌ (٤)، فهو ركنٌ وُضِع (٥) للرَّغبة، وطلب العفو والمغفرة والرَّحمة؛ فإنَّ العبد لمَّا أتى بالقيام والحمد والثَّناء والمجد، ثم أتى بالخضوع وتنزيه الرَّبِّ وتعظيمه، ثم عاد إلى الحمد والثَّناء (٦)، ثم كمَّل ذلك بغاية التذلُّل والخضوع
(١) يشير ﵀ إلى حديث ابن عباسٍ ﵁ الآتي في الذكر بين السَّجدتين. (٢) هـ وط: «رحمة». (٣) ض: «هداه». (٤) «مقصود» الثانية ليست في ط. وفي هـ: «مقصود الدعاء فيه». (٥) «وضع» سقطت من س. (٦) س زيادة: «والمجد».

Şirket

  • Hakkımızda
  • Fiyatlandırma
  • Neden Çevirelim?

Destek

  • Bize ulaşın
  • Hata bildir
  • Bize destek olun
  • Bağış yap
  • Yapay Zeka Mücadele Arenası

Bizi takip edin

© 2026 Kutub. Tüm hakları saklıdır.
Şartlar ve koşullarGizlilik politikasıÇerezler