Kitāb al-Ṣalāh - İbn Kayyim - (الكتاب/261)

sırf müstehap olan bir amel uğruna vaktinden önce.

İkincisi: Hasta kimse cemaatle namaz kılarken ayakta duramıyor, fakat tek başına kıldığında ayakta durabiliyorsa, cemaatle namaz kılar ve kıyamı terk eder. Namazın bir rüknünün sırf müstehap olan bir amel için terk edilmesi düşünülemez.

Üçüncüsü: Cemaattekiler korku hâlinde imamdan ayrılır, namaz sırasında çokça hareket eder ve namazın ortasında imamı tek başına bırakırlar. Bütün bunlar cemaatle namaz kılabilmek içindir. Oysa bunlara başvurmadan tek başlarına namaz kılmaları mümkündü (1). Kişinin dilerse yapıp dilerse yapmayacağı müstehap bir iş uğruna bunlara ve benzeri uygulamalara başvurulması düşünülemez. Başarıya ulaştıran Allah’tır.

Bölüm

Dokuzuncu meseleye (2) gelince: Kişi cemaatle namazı evinde kılabilir mi, yoksa mutlaka mescitte mi kılması gerekir? Bu meselede âlimlerin iki görüşü vardır. Bunlar aynı zamanda İmam Ahmed’den nakledilen iki rivayettir (3).

(1) “min” kelimesi Dād nüshasında yoktur. (2) Dād ve Tā nüshalarında: “al-thāmina” (sekizinci); Sīn nüshasında: “al-thālitha” (üçüncü); Hā nüshasında: “al-tāsi‘” (dokuzuncu). Bunun numaralandırmada art arda devam eden bir hata olduğu daha önce belirtilmişti. (3) al-Mughnī (3/8); al-Mardāwī, al-Insāf (4/272). Onlara göre ilk rivayet, mezhepte sahih kabul edilen ve çoğunluğun benimsediği görüştür.

عن وقتها لأجل ندبٍ محضٍ. الثَّاني: أنَّ المريض إذا لم يستطع القيام في الجماعة وأطاق القيام إذا صلَّى وحده صلَّى جماعةً وترك القيام. ومُحَالٌ أنْ يترك ركنًا من أركان الصلاة لمندوبٍ محضٍ. الثَّالث: أنَّ الجماعة حال الخوف يفارقون الإمام، ويعملون العمل الكثير في الصلاة، ويجعلون الإمام منفردًا في وسط الصلاة؛ كُلُّ ذلك لأجل تحصيل الجماعة، وكان من (١) الممكن أن يصلُّوا وحدانًا بدون هذه الأمور. ومُحَالٌ أنْ يُرْتَكب ذلك وغيره لأجل أمرٍ مندوبٍ، إنْ شاء فعَلَه وإنْ شاء لم يفْعَله. وبالله التَّوفيق. فصلٌ وأمَّا المسألة التَّاسعة (٢)، وهي: هل له فعلها في بيته، أم يتعيَّن المسجد؟ فهذه المسألة فيها قولان للعلماء، وهما روايتان عن الإمام أحمد (٣).

(١) «من» ليست في ض. (٢) ض وط: «الثامنة»، س: «الثالثة»، هـ: «التاسع». وتقدَّم أنَّه خطأٌ توالى في العدِّ. (٣) المغني (٣/ ٨)، الإنصاف للمرداوي (٤/ ٢٧٢). والرواية الأولى هي الصَّحيح من المذهب عندهم، والذي عليه أكثرهم.