cemaate namaz kıldırırken onlardan daha yüksek bir yerde durması (1).
Ebū Bekre’nin olayına (2) gelince, bu olayda onun safa girmeden önce rükûdan başını kaldırdığına dair bir bilgi yoktur. Ancak (3) bu husus sabit olsaydı, bu olay delil olarak ileri sürülebilirdi; oysa bunu ispatlamanın hiçbir yolu yoktur!
Safın gerisinde rükûya varıp ardından rükû hâlinde yürüyerek, imam rükûdan başını kaldırdıktan sonra safa giren kimse hakkında İmam Ahmed’den farklı rivayetler nakledilmiştir (4). Bu konuda ondan üç rivayet gelmiştir.
Birincisi: Namaz sahihtir (5); bu hüküm herhangi bir kayıtla sınırlı değildir (6).
Bu rivayetin delili şudur: Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem), Ebū Bekre’ye (7) namazını yeniden kılmasını emretmemiş; imam rükûdan başını kaldırmadan ona yetişip yetişmediğini de sormamıştır. Eğer bu iki duruma göre hüküm farklı olsaydı,
(1) Ebū Dāvūd’un (598) ve onun tarikiyle Beyhakī’nin (3/109), İbn Cüreyc → Ebū Khālid → Adī b. Thābit al-Ansārī → bir kişi → Huzeyfe (Allah ondan razı olsun) isnadıyla naklettikleri şu hadise işaret etmektedir: Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştur: “Bir kimse cemaate imam olduğunda, onların durduğu yerden daha yüksek bir yerde durmasın.”
İbn Abd al-Hādī, al-Tanqīh’te (2/33) şöyle demiştir: “Bu hadisin isnadında kimliği belirtilmeyen bir kişi vardır. Ebū Khālid de tanınmamaktadır. Onun al-Dālānī olması mümkündür; kendisi hakkında tenkitler bulunmaktadır.” Albānī de Irwā’ al-ghalīl’de (544) hadisi bu şekliyle zayıf saymıştır.
(2) Hā ve Tā: “Abī Bakr” (Ebū Bekir).
(3) Dād ve Sīn: “an law” (eğer … olsaydı).
(4) Tā: “ikhtalafa” (farklılık gösterdi).
(5) Hā ve Tā: “ahaduhā ..” (bunlardan biri …). Hā: “yasihhu” (sahih olur).
(6) Bk. Mardāwī, al-Insāf (4/438).
(7) Tā: “Abā Bakr” (Ebū Bekir).