(1) Tahrici daha önce yapılmıştır (s. 82). (2) Ahmed (2/418), Ebū Dāvūd (101), İbn Māce (399), Hākim (1/246) ve başkaları, Ya‘kūb b. Ebī Seleme → babası → Ebū Hüreyre (Allah ondan razı olsun) yoluyla bu hadisi merfû olarak rivayet etmişlerdir. Hākim hadisi sahih kabul etmiş; ancak bunda hata ettiği belirtilmiş ve bazı râvilerinin meçhul ve zayıf olması gerekçesiyle değerlendirmesine itiraz edilmiştir. Bu konuda birçok sahâbîden gelen hadisler vardır; fakat bunların hemen hiçbiri tenkitten uzak değildir. Bir grup âlim hadisi zayıf kabul etmiştir. Ebū Hātim ve Ebū Zur‘a er-Rāzī şöyle demiştir: “Bizce pek sahih değildir.” Ahmed de “Bu konuda isnadı iyi olan bir hadis bilmiyorum” ve “Bu konuda sabit olan hiçbir rivayet yoktur” demiştir. İbn Salāh, İbn Abdülhādī, Münzirī, İbn Kesīr, İbn Hacer ve Elbānī ise rivayet yollarını bir bütün olarak değerlendirerek hadisi sahih kabul etmişlerdir. Yukarıdaki değerlendirmelerin tamamı için bk. İbn Ebī Hātim’in İlel’i (129), Tirmizī’nin İlel’i (1/112), İbn Abdülhādī’nin et-Ta‘līka ale’l-İlel’i (144), et-Telhīsü’l-habīr (1/73) ve İrvāü’l-galīl (81). (3) Beyhakī, el-Kübrā’da (1/41), Hatīb ise el-Cāmi‘de (1/315), Hālid b. Hidāş → Abdullah b. el-Müsennā el-Ensārī yoluyla rivayet etmişlerdir. Abdullah, “Ailemden biri bana Enes’ten (Allah ondan razı olsun) nakletti” diyerek bu hadisi merfû olarak aktarmıştır. Hâfız, et-Telhīsü’l-habīr’de (1/150), “İsnadında kimliği bilinmeyen bir râvi vardır” demiştir. İbn Asākir de Emālī’sinde Ensārī → Teymī → Enes yoluyla rivayet etmiş ve “Son derece garîbdir” demiştir. Hâfız, et-Telhīs’te (1/150) şöyle demiştir: “Bu rivayet şâzdır; çünkü Yahyā b. Saīd’den gelen mahfuz rivayet, Ömer’in hadisi olup buradakinden farklı bir anlatıma sahiptir.” Ömer ve İbn Mes‘ūd’dan mevkuf olarak da rivayet edilmiştir; ancak bu rivayetler sahih değildir. Nitekim İbn Receb’in Cāmi‘u’l-ulūm ve’l-hikem’inde (1/13) de böyle belirtilmiştir.