(1) Abdürrezzāk (1/535), İbn Ebī Şeybe (8338) ve Beyhakī, es-Sünenü’l-kübrā’da (3/169), bu rivayetin benzerini Ebū’l-Āliye er-Riyāhī aracılığıyla Ömer’den (Allah ondan razı olsun) nakletmişlerdir. Rivayet, isnadındaki kopukluk ve Ebū’l-Āliye’nin Ömer’den hadis işitmediği gerekçesiyle illetli sayılmıştır. Beyhakī de bu görüşü Şāfiī’den nakletmiş ve ona katılmıştır. Zehebī ise el-Mühezzeb’de (4948) her ikisine itiraz ederek şöyle demiştir: “Bilakis, ondan hadis işitmiştir.” Abdullah b. Ahmed’in el-İlel ve ma‘rifetü’r-ricāl adlı eserinde (2/521) şöyle denilmektedir: “Babama, ‘Ebū’l-Āliye er-Riyāhī, Ömer’den hadis işitti mi?’ diye sordum. ‘Öyle diyorlar’ dedi.” İbn Hacer’in Tehzībü’t-Tehzīb’inde (1/610) ise şu ifade yer alır: “İbnü’l-Medīnī şöyle dedi: Ebū’l-Āliye, Ömer’den hadis işitmiştir…” İbn Ebī Hātim, Tefsir’inde (3/932), Beyhakī de es-Sünenü’l-kübrā’da (3/169), bunun benzerini Ebū Katāde el-Adevī aracılığıyla Ömer’den (Allah ondan razı olsun) rivayet etmişlerdir. Beyhakī, rivayetin ardından şöyle demiştir: “Ebū Katāde el-Adevī, Ömer’in (Allah ondan razı olsun) dönemine yetişmiştir. Eğer Ömer’in bunu yazdığına tanık olmuşsa rivayet mevsuldür (isnadı kesintisizdir). Aksi hâlde, önceki rivayetle birleştiğinde güç kazanır.” Hâfız İbn Kesīr, Tefsir’inde (1/485), “İsnadı sahihtir” diyerek rivayetin sahih olduğuna kesin hükmetmiştir. Bu rivayet, Hz. Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) nispet edilerek merfū olarak da nakledilmiştir; ancak bu şekli sahih değildir. Beyhakī (3/169) ve başkaları da bunu belirtmiştir. (2) Daha önce tahrici yapılmış (s. 11) ve Müslim’de bulunduğu belirtilmiştir.