Kitāb al-Ṣalāh - İbn Kayyim - (الكتاب/69)

Üçüncü delil: Resûlullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) mevlâsı Sevban’ın rivayet ettiği hadistir. Şöyle demiştir: Resûlullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurduğunu işittim: “Kul ile küfür ve iman arasındaki sınır namazdır; namazı terk ettiğinde şirke düşmüş olur.” Bu hadisi Hibetullah et-Taberī (1) rivayet etmiş ve “İsnadı sahihtir, Müslim’in şartlarına uygundur” demiştir.

Dördüncü delil: Abdullah b. Amr b. Ās’ın (Allah her ikisinden de razı olsun), Hz. Peygamber’den (sallallahu aleyhi ve sellem) rivayet ettiği hadistir. Hz. Peygamber bir gün namazdan söz ederek şöyle buyurmuştur: “Kim namazını düzenli olarak kılarsa namaz, kıyamet günü onun için bir nur, bir delil ve kurtuluş vesilesi olur. Kim namazını düzenli olarak kılmazsa namaz onun için ne bir nur ne bir delil ne de kurtuluş vesilesi olur. O, kıyamet günü Karun, Firavun, Haman ve Übey b. Halef ile birlikte olur.” Bu hadisi İmam Ahmed (2) Müsned’inde (3), Ebū Hātim İbn Hibbān da Sahīh’inde (4) rivayet etmiştir.

(1) Kastedilen, Sharh usūl i‘tiqād Ahl al-sunna’da (1521) bu hadisi rivayet eden Lālakāī’dir. Eserin basılı nüshasında yalnızca “Sahih bir isnaddır” ifadesi vardır; “Müslim’in şartlarına uygundur” ifadesi yoktur. Abū al-Khattāb’ın al-Intisār’ında (2/606) ise şöyledir: “Müslim’in şartlarına uygun, sahih bir isnaddır; Müslim’in bu hadisi eserine alması gerekir.” Münzirī de al-Targhīb’de (811) hadisi sahih kabul etmiştir. (2) “Ahmed” adı Hā nüshasında yoktur. (3) (2/169). (4) Hadis no. 1467; Ka‘b b. Alqama → Īsā b. Hilāl al-Sadafī → Abdullah b. Amr (Allah ondan razı olsun) senediyle, aynı metinle rivayet edilmiştir. Münzirī, al-Targhīb’de (832); İbn Abd al-Hādī de al-Tanqīh’te (2/117), “İsnadı iyidir” demiştir.

الدَّليل الثَّالث: ما رواه ثوبان مولى رسول الله ﷺ قال: سمعت رسول الله ﷺ يقول: "بين العبد وبين الكفر والإيمان الصَّلاة؛ فإذا تركها فقد أشرك". رواه هبة الله الطَّبري (١)، وقال: "إسنادُه صحيحٌ، على شرط مسلم". الدَّليل الرَّابع: ما رواه عبد الله بن عمرو بن العاص ﵄ عن النَّبيِّ ﷺ، أنَّه ذكر الصَّلاة يومًا، فقال: "مَنْ حافظ عليها كانت له نورًا وبرهانًا ونجاةً يوم القيامة، ومن لم يحافظ عليها لم تكن له نورًا ولا برهانًا ولا نجاةً، وكان يوم القيامة مع قارون، وفرعون، وهامان، وأُبَيِّ ابن خلف"، رواه الإمام أحمد (٢) في "مسنده" (٣)، وأبوحاتم ابن حبَّان في "صحيحه" (٤).

(١) يعني: اللَّالكائي، في شرح أصول اعتقاد أهل السُّنَّة (١٥٢١) وفي المطبوعة منه: "إسنادٌ صحيح" دون: "على شرط مسلم". وفي الانتصار لأبي الخطاب (٢/ ٦٠٦): "إسناد صحيح على شرط مسلم، يلزمه إخراجه". وصحَّحه المنذري في التَّرغيب (٨١١). (٢) "أحمد" ليس في هـ. (٣) (٢/ ١٦٩). (٤) حديث (١٤٦٧)، من طريق كعب بن علقمة عن عيسى بن هلال الصدفي عن عبد الله بن عمرو ﵃ به. قال المنذري في التَّرغيب (٨٣٢)، وابن عبد الهادي في التَّنقيح (٢/ ١١٧): "إسناده جيِّدٌ".