sebagaimana kaum Nasrani berlebih-lebihan dalam memuji ‘Īsā putra Maryam hingga menisbatkan ketuhanan kepadanya. Sesungguhnya aku hanyalah seorang hamba; maka katakanlah: hamba Allah dan Rasul-Nya.” Artinya, sifatilah aku dengan dua sebutan itu saja dan jangan menambahinya; ucapkanlah: hamba Allah dan Rasul-Nya—sebagaimana Rabb-ku telah menyifati diriku—sebagaimana firman-Nya: “Segala puji bagi Allah yang telah menurunkan Kitab kepada hamba-Nya” (al-Kahfi: 1); firman-Nya: “Mahaberkah Dia yang menurunkan al-Furqān kepada hamba-Nya” (al-Furqān: 1); firman-Nya: “Dan bahwasanya ketika hamba Allah berdiri menyeru-Nya” (al-Jinn: 19); dan firman-Nya: “Wahai Rasul!”, serta firman-Nya: “Wahai Nabi!”

Akan tetapi orang-orang musyrik justru enggan kecuali menentang perintah beliau dan melakukan larangan beliau; mereka mengagungkan beliau dengan cara yang beliau larang dan waspadai, menentang beliau sekeras-kerasnya, dan meniru kaum Nasrani dalam sikap berlebih-lebihan dan syirik mereka. Dari kalangan mereka muncul sikap berlebih-lebihan terhadap beliau ﷺ yang merupakan syirik nyata dalam prosa maupun puisi; seperti ucapan al-Būṣīrī dalam Qashidah al-Burdah ketika menyapa Nabi ﷺ:

“Wahai makhluk termulia, tiada tempat aku berlindung
selain engkau ketika musibah besar menimpa,”

serta bait-bait setelahnya yang intinya memalingkan doa, permohonan perlindungan, dan tempat bergantung kepada Rasul ﷺ, meminta beliau menghilangkan berbagai kesulitan pada saat paling sempit dan paling sulit, sambil melupakan Allah ﷻ. Hal itu karena setan telah memperindah bagi sang penyair dan orang-orang semisalnya perbuatan buruk mereka; ia menampilkan sikap berlebih-lebihan ini—meskipun merupakan syirik besar—dalam balutan cinta dan pengagungan kepada beliau ﷺ, sementara komitmen kepada Sunnah berupa tidak berlebih-lebihan kepada beliau digambarkan dalam balutan kebencian dan pelecehan. Padahal hakikatnya, melakukan apa yang beliau larang berupa sikap berlebih-lebihan dalam memuji beliau, tidak meneladani beliau dalam ucapan dan perbuatan, serta tidak ridha terhadap hukum beliau, itulah penistaan yang sebenarnya terhadap beliau ﷺ. Maka pengagungan kepada beliau tidak akan terwujud dan kecintaan kepadanya tidak akan sah kecuali dengan mengikutinya serta menolong agama dan sunahnya.

Disebutkan dalam hadis ‘Abdullāh bin as-Syikhkhīr r.a.: “Aku berangkat bersama delegasi Bani ‘Āmir menemui Rasulullah ﷺ. Kami berkata: Engkau adalah tuan kami dan putra tuan kami.” Maka beliau bersabda: “Tuan (as-sayyid)…"