al-Qawarīrī; Muḥammad ibn Jaʿfar al-Warkānī; Hārūn ibn Maʿrūf; Suraij ibn Yūnus; Abū Khaythama; ʿAbd al-Jabbār ibn ʿĀṣim; Muḥammad ibn Abī Samīnah; and his own grandfather, Aḥmad ibn Manīʿ; Muṣʿab ibn ʿAbd Allāh al-Zubayrī; Muḥammad ibn Bakkār ibn al-Rayyān; Ibrāhīm ibn al-Ḥajjāj al-Sāmī; ʿAmr ibn Muḥammad al-Nāqid; al-ʿAlāʾ ibn Mūsa al-Bāhilī; Ṭālūt ibn ʿAbbād al-Ṣayrafī; Nuʿaym ibn al-Hayṣam; Qaṭan ibn Nusayr al-Ghubarī; Kāmil ibn Ṭalḥah; ʿAbd al-Aʿlā ibn Ḥammād; ʿUbayd Allāh ibn Muʿādh; Isḥāq ibn Abī Isrāʾīl al-Marwazī; ʿAmmār ibn Naṣr—and many others besides.
So extensive was his pursuit of knowledge that he even recorded narrations from his own contemporaries.
He authored the work Maʿjam al-Ṣaḥābah, producing it with great care, and the collection al-Jaʿdiyyāt (1), which he perfected.
ʿAlī ibn al-Jaʿd was his most senior teacher; he regarded him as wholly reliable and transmitted copiously from him.
Among those who narrated from Abū al-Qāsim are: Yaḥyā ibn Ṣāʿid; Ibn Qāniʿ; Abū ʿAlī al-Naysābūrī; Abū Ḥātim ibn Ḥibbān; Abū Bakr al-Ismāʿīlī; Abū Aḥmad ibn ʿAdī; Abū Bakr al-Shāfiʿī; Daʿlaj al-Sijzī; al-Ṭabarānī; Abū Bakr al-Jiʿābī; Abū ʿAlī ibn al-Sakan; Abū Bakr ibn al-Sunnī; Abū Aḥmad Ḥusaynak al-Naysābūrī; Abū Aḥmad al-Ḥākim; Muḥammad ibn al-Muẓaffar; Abū Ḥafṣ ibn al-Zayyāt; Abū ʿUmar ibn Ḥayyūyah; Abū al-Ḥasan al-Dāraquṭnī; Abū Bakr ibn Shādhān; Abū Ḥafṣ ibn Shāhīn; Abū al-Qāsim ibn Ḥabbābah; Abū Bakr ibn al-Muhandis al-Miṣrī—who met him in Mecca in 310 AH; Abū al-Fatḥ al-Qawwās; Abū ʿAbd Allāh ibn Baṭṭah; Zāhir ibn Aḥmad al-Sarakhsī; Abū Bakr Muḥammad ibn Muḥammad al-Ṭirāzī; and Abū